[ فَمَا كَانَ دَعْوَاهُمْ إِذْ جَاءَهُمْ بَأْسُنَا إِلَّا أَنْ قَالُوا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ (٥) ] كاتێك كه‌ سزای ئێمه‌یان بۆ دابه‌زیوه‌ هیچ شتێكیان نه‌بووه‌ كه‌ بیڵێن ته‌نها ئه‌وه‌ نه‌بێ كه‌ دانیان به‌ زوڵم و سته‌می خۆیان ناوه‌ كه‌ شایانى سزان و وتوویانه‌: به‌ڕاستی ئێمه‌ سته‌مكار بووین كه‌ شوێنی په‌یام و په‌یامبه‌ری خوای گه‌وره‌ نه‌كه‌وتین.