فَأَوۡحَيۡنَآ

إِلَيۡهِ

أَنِ

ٱصۡنَعِ

ٱلۡفُلۡكَ

بِأَعۡيُنِنَا

وَوَحۡيِنَا

فَإِذَا

جَآءَ

أَمۡرُنَا

وَفَارَ

ٱلتَّنُّورُ

فَٱسۡلُكۡ

فِيهَا

مِن

كُلّٖ

زَوۡجَيۡنِ

ٱثۡنَيۡنِ

وَأَهۡلَكَ

إِلَّا

مَن

سَبَقَ

عَلَيۡهِ

ٱلۡقَوۡلُ

مِنۡهُمۡۖ

وَلَا

تُخَٰطِبۡنِي

فِي

ٱلَّذِينَ

ظَلَمُوٓاْ

إِنَّهُم

مُّغۡرَقُونَ

٢٧

پس به او وحی کردیدم که: «به دیدگان ما و به وحی ما کشتی را بساز، پس هنگامی‌که فرمان ما فرا رسد، و آب از تنور بجوشد، آنگاه از هر نوع (حیوان) یک جفت (نر و ماده) در کشتی سوار کن و (نیز) خانواده خود را (سوار کن) جز کسی از آنان را که وعدۀ (هلاک) از پیش بر او مقرر شده است. و در(بارۀ) کسانی‌که ستم کردند، با من سخن مگو، که آنان غرق شدنی هستند».